Choć zapewne intuicyjnie wyczuwasz co to jest obowiązek informacyjny, zacznę od wyjaśnienia.

Obowiązek informacyjny to nic innego, jak poinformowanie konsumenta w sposób jasny i zrozumiały o kwestiach istotnych dla zawieranej umowy.

 

O czym należy poinformować

W art. 12 ustawy prawo konsumenta zostały wymienione obowiązki przedsiębiorcy w zakresie informacji udzielonych konsumentowi w przypadku umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa.

Kiedy obowiązek informacyjny należy zrealizować?

Najpóźniej w chwili wyrażenia przez konsumenta woli związania się umową na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa przedsiębiorca.

Przykładowo, jeżeli osoba przegląda w sklepie internetowym różne produkty i chce jeden z nich nabyć, oznacza go i przechodzi to kasy aby zapłacić to mamy już do czynienia z wolą konsumenta zawarcia umowy.

Dlatego na tym etapie konsument powinien być poinformowany jakie zasady obowiązują w danym sklepie internetowym. Może to przybrać formę odznaczenia okienka o zapoznaniu się z regulaminem sklepu online.

Ważne, aby przedsiębiorca stworzył warunki, w których konsument będzie mógł się zapoznać z regulaminem sklepu. Nie oznacza to, że konsument musi regulamin przeczytać.

Przedsiębiorca powinien także zrealizować obowiązek wówczas, gdy z okoliczności wynika, że może dojść do złożenia przez konsumenta.

Przykład:

Księgarnia wysyłkowa dostarcza klientowi katalog z nowymi publikacjami. Zatem poza formularzem zamówienia, powinny być dołączone informacje z art. 12 ust. 1 ustawy.

Wszystkie te informacje wymagane ustawą przedsiębiorca może zawrzeć w regulaminie sklepu internetowego. W ten sposób przedsiębiorca wypełnia obowiązek, a klient ma  w jednym miejscy wszystkie najważniejsze informacje.

Z ciekawostek warto przytoczyć Wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 5 lipca 2012 r. C-49/11 który uznał, że udostępnianie regulaminu za pomocą hiperlinku nie spełnia wymogów ustanowionych we wskazanym przepisie.

 

Wykładni art. 5 ust. 1 dyrektywy 97/7 w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość należy dokonywać w ten sposób, że praktyka handlowa polegająca na udostępnieniu konsumentowi informacji przewidzianych w tym przepisie wyłącznie za pomocą hiperlinku na stronie internetowej danego przedsiębiorstwa nie spełnia wymogów ustanowionych we wskazanym przepisie, gdyż informacje te nie są „przekazane” przez to przedsiębiorstwo ani nie są one „otrzymane” przez konsumenta w rozumieniu tego przepisu, a strona internetowa nie może być uznana za „trwały nośnik” w rozumieniu rzeczonego art. 5 ust. 1.

 

W istocie zgodnie z tym artykułem konsument musi otrzymać potwierdzenie rzeczonych informacji, bez potrzeby aktywnego zachowania z jego strony. Ponadto aby strona internetowa mogła być uznana za trwały nośnik, musi ona gwarantować, iż konsument w sposób analogiczny do przypadku nośnika papierowego posiada informacje wymienione w tym przepisie w celu umożliwienia mu w razie potrzeby powołania się na przysługujące mu prawa. W tym względzie musi ona umożliwiać konsumentowi przechowywanie rzeczonych informacji, które zostały mu osobiście przekazane, gwarantować brak zmian w ich zwartości, a także ich dostępność w odpowiednim okresie oraz pozwalać konsumentom na ich odtworzenie w niezmienionej postaci.